هرم شیشه ای موزۀ لوور بیست ساله شد و بدین مناسبت مسئولین موزۀ لوور در تمامی ماه آوریل برنامه های متفاوتی را اعم از کنفرانس، پخش فیلم، کنسرت و جلسات بحث و گفتگو تدارک دیده اند. هرمی که با جار و جنجال فراوان احداث شد ولی اکنون دیگر کسی نمی تواند لوور را بدون هرم شیشه ای آن تجسم کند. در سال ١٩٨١ فرانسوآ میتران که به تازگی به سمت ریاست جمهوری فرانسه انتخاب شده بود، طرحی را برای رونق بخشیدن به موزۀ لوور پیشنهاد کرد که جنجال بر انگیزترین بخش آن همین ساخت هرمی بود که اکنون سمبل مدرنیسم و نوگرایی در میان علاقمندان به معماری و طراحی در سراسر جهان شده است. فرانسوآ میتران در آن زمان تصمیم گرفت بدون برگزاری مناقصۀ طرح پیشنهادی یائو مینگ پی، آرشیتکت آمریکایی چینی تبار را پیاده کند. یائو مینگ پی بر خلاف بسیاری از آرشیتکت ها و یا هنرمندان آن زمان که طرح هایی ارائه کرده بودند که فقط جنبۀ تزئینی داشت، به رئیس جمهور وقت فرانسه یاد آوری کرد که موزۀ لوور اشکال بزرگی دارد و آن هم نداشتن یک ورودی اصلی است برای پذیرایی از بازدید کنندگان. آنگاه وی طرحی را بر مبنای ساخت یک ورودی اصلی در محوطۀ میانی باغ لوور ارائه داد که در آن یک هرم شیشه ای، محل ورود به حساب می آمد هم برای جلوگیری از اینکه ورودی حالت زیر زمینی پیدا کند و هم برای انتقال نور آفتاب به محوطۀ مرکزی ورودی اصلی. سر انجام پس از فراز و نشیب های فراوان، هرم لوور در روز سی ام ماه مارس سال ١٩٨٩ رسمأ افتتاح گردید، هرمی که اکنون پس از لبخند ژوکوند و مجسمۀ ونوس میلو سومین اثری است که بازدید کنندگان خارجی برای دیدن آن به موزۀ لوور در پاریس می آیند.     تصاویر:   نمایی از هرم موزه لوور در شب   نمایی از محوطه موزه لوور

اْنوره دو بالزاک (Honoré de Balzac) نویسنده نامدار فرانسوی است که او را پیشوای مکتب رئالیسم اجتماعی در ادبیات می‌دانند. بالزاک به سال ۱۷۹۹ در خانواده‌ای میانه حال در شهر تور، فرانسه به دنیا آمد. در هشت سالگی به مدرسه‌ای شبانه روزی فرستاده شد، اما در ۱۸۱۳ مدرسه را ترک کرد و سال بعد همراه با خانواده راهی پاریس شد. در ۱۸۱۹ در رشته حقوق مدرک گرفت، اما به رغم خواست خانواده بر آن شد تا به ادبیات بپردازد. پس از نوشتن چند رمان عامه پسند و فکاهی و تلاش برای مال اندوزی از عرصه چاپ و نشر که به بدهی سنگینی برای او انجامید، انتشار رمان چرم ساغری در سال ۱۸۳۱ شهرت را برای او به ارمغان آورد. بالزاک پس از آن بیشتر شبانه روز را به نوشتن می‌پرداخت و با توجه به اقبالی که آثار او به خود جلب کرده بود و خوش پوشی و خوش گفتاری و خود نمایی اش میهمان خوش آمد سالن‌های پاریس بود. از میان زنانی که دلبسته شان شد، مادام هانسکا همسر اشرافزاده‌ای لهستانی که املاک وسیعی در روسیه داشت، بیشترین درخشش را داشت. هر چند که مادام هانسکا پس از مرگ شوهرش در ۱۸۴۱ از ازدواج با او سرباز زد، اما در ۱۸۵۰ زمانی که بالزاک سخت بیمار بود به ازدواج با او رضایت داد اما چند ماه بعد بالزاک در ۱۷ اوت ۱۸۵۰ در پاریس درگذشت. «کمدی انسانی» نامی است که بالزاک برای مجموعه آثار خود که حدود ۹۰ رمان و داستان کوتاه را در بر می‌گیرد برگزیده‌است. توصیفات دقیق و گیرا از فضای حوادث و تحلیل نازک بینانه روحیات شخصیت‌های داستان، بالزاک را به یکی از شناخته شده ترین و تأثیر گذارترین رمان نویسان در طول دو قرن اخیر تبدیل کرده‌است. آثار بالزاک آیینه‌ای از جامعه فرانسه روزگار اوست. او افراد هر طبقه اجتماعی، از اشراف فرهیخته گرفته تا دهقانان عامی را در کمدی انسانی خود جای می‌دهد و جنبه‌های گوناگون شخصیتی آنان را در معرض نمایش می‌گذارد. بهره گیری او از شگرد ایجاد پیوند میان شخصیت‌ها و تکرار حضور آنها در داستان‌های مختلف موجب می‌شود تا در گسترش روان شناسی شخصیت‌های منفرد توفیق یابد. رئالیسم عریان و بدبینی بالزاک به سرشت انسانی که در آثارش هویداست، او را زمینه ساز ایجاد جنبش ناتورالیسم در ادبیات فرانسه کرده‌است، تأثیر او بر بسیاری از نویسندگان ناتورالیست از جمله گوستاو فلوبر، آلفونس دوده، اميل زولا و موپاسان کاملاً آشکار است. از جمله آثار معروف بالزاک می توان: بابا گوريو، زن سی ساله، زنبق دره، پسر عمو پونس، چرم ساغری، دخترعموبت، گبسك رباخوار، آرزوهای بر باد رفته، و اوژنی گرانده را نام برد. بالزاک می گفت: غذای مرد خسیس تشکیل شده از پول و حقارت. اسکار وایلد اظهار داشت «قرن نوزدهم، آنطور که ما می‌شناسیم، در مجموع اختراع بالزاک است.» «هشت روز در آتش تب سوختن! می‌توانستم در این مدت یک کتاب بنویسم. آری! ... می‌دانم. ناجی من «بیانشون» است.» آخرین کلمات، ۱۸ اوت ۱۸۵۰، دکتر بیانشون یکی از قهرمانان داستان‌های اوست.     تصاویر:   تصویری از اْنوره دو بالزاک   نمایی از آرامگاه بالزاک در پرلاشز   نگاره صفحه عنوان رمان بابا گوریو، چاپ ۱۸۹۷ میلادی

Quel jour sommes-nous Nous sommes tous les jours Mon amie Nous sommes toute la vie Mon amour Nous nous aimons et nous vivons Nous vivons et nous nous aimons Et nous ne savons pas ce que c'est que la vie Et nous ne savons pas ce que c'est que le jour Et nous ne savons pas ce que c'est que l'amour.                                           «Jacques Prévert» در چه روزی هستیم؟ ما، تمام روزها هستیم دوست من ما، تمام زندگی هستیم دلدار من یکدیگر را دوست داریم و زندگی می کنیم زندگی می کنیم و یکدیگر را دوست داریم و نمی دانیم زندگی چیست و نمی دانیم روز چیست و نمی دانیم عشق چیست. «ژاک پرور»

متروی پاریس (Paris Métro or Métropolitain) بخشی از نظام حمل و نقل شهری پاریس است که در فرانسه آن را به نام متروپولیتن می‌نامند. آثار معماری به سبک هنر نو موجود در این مترو شهرت جهانی دارد. متروی پاریس شامل ۱۶ خط عموماً زیرزمینی بطول ۲۱۴ کیلومتر می‌باشد. در مجموع این خطوط دارای ۳۰۰ ایستگاه است که با توجه به کاربرد چندگانه بعضی از ایستگاه‌ها در ۲ یا چند خط، تعداد کل ایستگاه‌ها به ۳۸۴ ایستگاه می‌رسد. متروی پاریس بیشترین فضای ایستگاه‌ها را در بین مترو‌های جهان داراست. مجموع مساحت ۲۴۵ ایستگاه این مترو به ۴۱ کیلومتر مربع می‌رسد. خطوط از شماره ۱ تا ۱۴ نام‌گذاری شده‌اند. علاوه بر این ۱۴ خط، متروی پاریس شامل ۲ خط کوچک نیز می‌شود. این ۲ خط در واقع بخشی از خطوط ۳ و ۷ می‌باشند که به صورت مستقل کار می‌کنند. متروی پاریس پس از متروی مسکو پرکارترین متروی اروپا محسوب می‌شود. این مترو روزانه بیش از ۴٫۵ میلیون نفر را جابجا می‌کند. در سال ۲۰۰۶ متروی پاریس ۱٫۴۰۹ میلیارد نفر را جابجا نموده است که مقام ششم پر مسافرترین مترو جهان را داراست. ایستگاه شاتل لزال بزرگترین ایستگاه متروی جهان است که جزئی از متروی پاریس محسوب می‌شود. متروی پاریس از نظر طول با ۷۸۰٫۵ کیلومتر سومین متروی گسترده جهان است. متروی پاریس در سال ۱۹۰۰ به مناسبت نمایشگاه جهانی به بهره‌برداری رسید.     تصاویر:   ایستگاه پایرامید از خط ۱۴ مترو پاریس   تمایی از ایستگاه سن لازار

Dans Le Malade imaginaire, Molière se moque des mauvais médecins et des faux malades. Argan est un malade imaginaire, il n'est pas vraiment malade mais il s'imagine l'être; Toinette veut se moquer de lui; pour cela, elle a mis des vêtements de médecin et parle comme un médecin. Toinette: - Qui est votre médecin?    Argan: - M. Pergon. Toinette: - Je ne connais pas cet homme-là parmi les grands médecins. Pour quelle maladie vous soigne-t-il?    Argan: - Pour le foie. Toinette: - C'est un ignorant, vous êtes malade du poumon.    Argan: - Du poumon? Toinette: - oui, que sentez-vous?    Argan: - Je sens de temps en temps des douleurs de tête. Toinette: - Justement; le poumon.    Argan: - J'ai quelquefois des maux de cœur. Toinette: - Le poumon.    Argan: - J'ai quelquefois de la fatigue par tous les membres. Toinette: - Le poumon. Vous avez de l'appetit quand vous mangez?    Argan: - Oui, Monsieur. Toinette: - Le poumon. Vous aimez à boire un peu de vin?    Argan: - Oui, Monsieur. Toinette: - Le poumon, le poumon, vous dis-je. Que vous ordonne votre médecin pour votre nourriture?    Argan: - Il m'ordonne du potage. Toinette: - Ignorant!    Argan: - De la poule et du poulet. Toinette: - Ignorant!    Argan: - Du veau. Toinette: - Ignorant!    Argan: - Des œufs frais. Toinette: - Ignorant!    Argan: - […]. Toinette: - […] Il faut manger du bon gros bœuf, […] du bon fromage de Hollande, votre médecin est ignorant et bête; je veux vous en envoyer un autre et je viendrai vous voir de temps en temps pendant que je serai dans cette ville.                                           Molière, Le Malade imaginaire, Acte III, scène x در [نمایشنامه] بیمار خیالی، مولیر [کمدین بزرگ قرن ١٧ فرانسه] پزشکان ناکارآمد و بیماران دروغین را به مسخره می گیرد. [در این نمایشنامه] ارگان یک بیماری خیالی است، که درواقع بیمار نیست اما خیال می کند که بیمار است. توآنت قصد دارد او را مسخره کند و به همین خاطر، لباس پزشکان را می پوشد و مانند یک پزشک به صحبت با ارگان می پردازند. توآنت: - پزشک شما چه کسی است؟ ارگان: - آقای پورگن. توآنت: - من چنین کسی را در میان پزشکان بزرگ نمی شناسم. برای چه بیماری تحت درمان او هستید؟ ارگان: - برای بیماری کبد. توآنت: - او یک بی سواد است، ریه ی شما بیمار است. ارگان: - ریه؟ توآنت: - بله، چه حالاتی دارید؟ ارگان: - گاهگاهی احساس سردرد می کنم. توآنت: - دقیقا، از ریه است. ارگان: - گاهی قلبم درد می گیرد. توآنت: - از ریه است. ارگان: - گاهی در سرتاسر اعضای بدنم احساس خستگی می کنم. توآنت: - از ریه است. هنگام خوردن اشتها دارید؟ ارگان: - بله، آقا. توآنت: - از ریه است. میل دارید کمی شراب بنوشید؟ ارگان: - بله، آقا. توآنت: - همانطور که گفتم مشکل از ریه است، از ریه. پزشکتان چه دستور غذایی به شما داده است؟ ارگان: - به من گفته که سوپ بخورم. توآنت: - بی سواده! ارگان: - مرغ و جوجه. توآنت: - بی سواده! ارگان: - گوشت گوساله. توآنت: - بی سواده! ارگان: - تخم مرغ تازه. توآنت: - بی سواده! ارگان : - [...] توآنت: - باید گوشت گاو لذیذ و فربه بخورید، [...] و پنیر خوشمزه ی هلندی، پزشک شما احمق و بی سواد است؛ پزشک دیگری برای درمان شما می فرستم و خودم هم تا زمانی که در این شهر هستم، گاهگاهی به ملاقات شما می آیم.                                           مولیر، بیمار خیالی، پرده ی سوم، صحنه ی پنجم پ.ن. مولیر در حالی که خود نقش بیمار خیالی را بازی می کرد، بر روی صحنه ی نمایش، در سن ٥١ سالگی در سال ١٦٧٣ درگذشت... .