پارک فرانس مینیاتور (France Miniature) یا فرانسه کوچک شده از دیگر جازبه های گردشگری فرانسه بوده که در آن حدود ١٦٠ بنا و اثر ماندگار (برج ایفل، طاق نصرت تریموفه، کلیسای نتردام پاریس و...) به گونه ای زیبا با جغرافیای واقعی فرانسه به صورتی کوچک با مقیاس ٣٠/١ در این پارک ساخته شده و از سال ١٩٩١ برای بازدید عمومی گشایش یافته است.
مساحت این پارک کوچک شده بیش از ٥ هکتار است و در منطقه اِلانکور در شمال پاریس واقع شده و در واقع موزه ای است که به صورت گردشگاه طراحی شده است. در این پارک نمونه ای کوچک از مراکز دیدنی فرانسه، شبکه ی راه آهن، بزرگراه ها و شبکه ی حمل و نقل دریایی و رود خانه ای و شناور های آن در نمونه های کوچک را می توان مشاهده کرد. پارک مزبور با دقت تمام خصوصیات فرهنگی، معماری و تاریخی استان های مختلف فرانسه ی دیروز و امروز را نشان می دهد. ضمنا دو رستوران، سالن سینما، تئاتر و دریاچه و پارکینگ از جمله تاسیسات پارک است.
دیدنی های پارک عبارت است از : ١٥ روستای نمونه، کاخ ها و ساختمان های تاریخی، مزارع، آسیاب های بادی و مناطق مهم صنعتی مانند تاسیسات انرژی اتمی، پالایشگاه و غیره در یک محیط طبیعی کوچک با نمایی از کوه ها و دشت ها و رودخانه های مهم کشور فرانسه. به عبارت دیگر این محدوده ی کوچک بیانگر جغرافیای کامل فرانسه است .بازدید کنندگان می توانند صدای زنگ کلیسا های مشهور فرانسه و همچنین آواز پرندگان معروف این کشور را در هنگام بازدید بشنوند.
علاوه بر جهانگردان، دانش آموزان و معلمان فرانسوی از جمله بازدید کنندگان این پارک هستند و معلمان فرانسوی در فضای بازی پارک به آسانی می توانند جغرافیای فرانسه را برای دانش آموزان خود شرح دهند.

بازگشایی مدرسه

مي خواهم براي شما بازگويم
آنچه را كه هرساله، آسمان متلاطم پائيز و زرد شدن برگ ها بر درختان لرزان، به ياد من مي آورد،
مي خواهم براي شما بازگويم آنچه را كه در گذر از باغ لوكزامبورگ، در روزهاي اول اكتبر می بینم، در حالي كه قدري غم انگيزاست و زيباتراز هميشه؛ زيرا زماني است كه برگ ها يكي يكي بر روي شانه هاي سپيد پيكره ها مي افتند.
آنچه كه در آن هنگام در اين باغچه مي بينم، پسربچه ي كوچكي است كه كوله بر پشت دارد و در حالي كه دستانش درون جيب هايش جاي گرفته، جست و خيزكنان، همانند يك پرنده عازم دبستان است. تنها خيال من او را مي بيند، چرا كه اين پسربچه سايه اي بيش نيست؛ سايه ي من، آنگونه كه بيست و پنج سال پيش بودم.
به راستی که اين كودك برايم دوست داشتني است، در آن زمان كه وجود داشت هرگز نگران او نبودم، اما حال كه ديگر نيست، او را بيشتر دوست مي دارم. او بي خيال و سرگشته بود اما هرگز شرور و بدطينت نبود و من موظفم اين عدالت را در مورد او برقرار كنم كه وي حتي يك خاطره ي ناخوشايند براي من به يادگار نگذاشته است، پس كاملا طبيعي است كه او را در رؤياي خويش بازبينم.
بيست و پنج سال پيش، در چنين روزي، براي رفتن به كلاس، قبل از ساعت هشت، از اين باغ زيبا مي گذشت. دلش كمي گرفته بود؛ چرا كه روز بازگشايي مدرسه بود.
با اين حال او شتابان به راه خود ادامه مي داد؛ درحالي كه كتاب ها بر پشتش بود و فرفره درون جيبش.
تصور ديدار مجدد همكلاسانش شادي را به قلب او بازمي آورد. او چيزهاي زيادي براي گفتن و براي شنيدن داشت! و بعد، دیدار دوباره ی همكلاسان برايش بسيار خوشايند بود.
چقدر براي ديدن فونتنه اي كه بزرگ تر از يك موش نبود و هميشه با يك متانت ذاتي بر نيمكت اول مي نشست، ديرش شده بود ...
اينگونه بود كه او در هواي با طراوت صبحگاهي از باغ لوكزامبورگ مي گذشت. همه ي آنچه را كه او در آن زمان مي ديد، امروز من نظاره مي كنم. همين آسمان و همين زمين! ... تنها اوست که ديگر نيست.
بدين خاطراست که به تدريج كه بزرگ و بزرگ تر مي شوم، بازگشايي مدارس بيشتر و بيشتردر نظرم جذابيت مي يابد.
                            آناتول فرانس

گی دو موپاسان (Henri René Albert Guy de Maupassant - French Pronunciation: Gi də Mopasaɑ̃) نویسنده‌ی فرانسوی در ۵ اوت ۱۸۵۰ در کاخ اشرافی «میرومانسنیل» در هشت کیلومتری شهر بندري ديپ در فرانسه دیده بر جهان گشود.
مادرش لور دو موپاسان که می خواست فرزندش را بر اساس سنت‎های اشرافی خود تربیت کند و پدرش نیز گوستاو دو موپاسان فاقد پیشینه‌ی اشرافی بود و زندگی زناشویی آنان به دلیل غرور زن و سبک‎سری‎های نهانی مرد، همواره دستخوش اختلاف و پریشانی بود. تا اینکه در دوازده سالگی شاهد جدایی پدر و مادرش بود و سرپرستی او به مادر سپرده می‎شود.
لور دو موپاسان پسرش را در هفده سالگی و در حالی که دچار افسردگی و ضعف اعصاب است، از مدرسه بیرون می‎آورد. موپاسان پس از درمان، در سال ۱۸۶۸ وارد دبیرستان شهر «روئن» می‎شود و در ۲۷ ژوئیه ۱۸۶۹ به عنوان شاگرد ممتاز، گواهینامه دوره‌ی دوم متوسطه را در رشته ادبیات می‎گیرد و در همان شهر ساکن می‎شود. موپاسان در روئن با ادیبی ۴۶ ساله به نام «لویی بویه» آشنا می‎شود. این شاعر و درام نویس که در روئن به کتاب فروشی مشغول است، نکات بسیار مهمی درباره‌ی هنر نویسندگی به او می‎آموزد و رمز موفقیت ادبی، یعنی کار مداوم را به او می‎شناساند. موپاسان در این دوره به کمک لویی بویه و گوستاو فلوبر که از سویی نزدیک ترین دوست مادرش و از سویی دیگر محرم اسرار لویی بویه است، به بررسی آثار بالزاک می‎پردازد، درس‎های مهمی از آن‎ها می‎گیرد و به گونه‎ای جدی شروع به نوشتن می‎کند.
موپاسان در اکتبر ۱۸۶۹ به پاریس‎رود تا تحصیلات خود را در رشته‌ی حقوق ادامه دهد اما جنگ میان پروس و فرانسه که او را راهی جنگ می نماید وقفه ای در روند ادبی او می شود‎.
گي دو موپاسان از مطرح‌ترين نويسنده‌گان قرن نوزده فرانسه، كه در مدت كوتاه نويسندگي‌اش بيش از ٣٠٠ اثر ادبي در قالب ٣٠٠ داستان كوتاه، شش رمان، سه سفرنامه،‌ مجموعه شعر و مجموعه‌اي از نمايشنامه‌ خلق کرد به يكباره با انتشار داستان «تپلي» به شهرتي بي‌همتا رسيد.
داستان تپلي او سال‌ها بر سر زبان اهالي ادب و منتقدان و مخاطبان ادبي فرانسه قرار داشت.
از دیگر آثار او می توان به مجموعه های مادمازل في في، ميس هريت، ايوت، قصه‌هاي روز و شب، هورلا و رمان‌هايي چون يك زندگي، قوي همچون مرگ و بل آمي اشاره كرد.
اين نويسنده اگر چه عمر بلندي نداشت ولي در اين مدت كوتاه توانست آثار ارزشمند و ماندگاري را به جامعه ادبي جهان ارائه كند.
موپاسان در ٦ ژوئن ۱۸۹٣ زماني كه تنها ٤٣ سال از عمرش گذشته بود بر اثر بيماري مغزي چشم از جهان فرو بست.
موپاسان سرانجام واپسین اندرز استاد خود، فلوبر را به کار گرفت که می‎ گفت: «نویسنده نباید چیزی جز آثارش از خود بر جا بگذارد.»
    تصاویر:
  تصویری از گی دو موپاسان

«در انتظار گودو» یکی از معروفترین آثار تئاتر جدید است که به قلم «سموئل بکت» نویسنده ی خوش ذوق ایرلندی قرن ٢٠، به زبان فرانسه نوشته شده است.
شالوده ی فکری بکت در آثارش، تربیت پروتستان او در جامعه ی اقلیت ایرلند با اصول سختگیرانه است.
اعتقاد به گناه ذاتی که زندگی را کثیف و حقیر می کند، همواره روح نویسنده را آزار می دهد، لیکن به عقیده ی او راهی برای جبران گناه وجود ندارد.
وجود آدمی، همچون صحرایی است در فاصله ی مابین زندگی و مرگ، که هیچ اتفاقی در آن روی نمی دهد.
شخصیت های بکتی امیدوار به وقوع رویدادی هستند؛ پایان انتظارشان، امتداد زمان، لیکن همه ی آنچه که اتفاق می افتد بی اهمیت و ناچیز است و در این دنیا هیچ کاری برای انجام دادن وجود ندارد.
جهان نه تنها پوچ، بلکه نا راحت و غیرقابل تحمل است؛ آدمی در آن نه تنها به واسطه ی اشیائی که او را احاطه کرده اند در سختی و مشقت است بلکه حتی از جان و تن خود نیز در رنج است.

ادامه مطلب