هرم شیشه ای موزۀ لوور بیست ساله شد و بدین مناسبت مسئولین موزۀ لوور در تمامی ماه آوریل برنامه های متفاوتی را اعم از کنفرانس، پخش فیلم، کنسرت و جلسات بحث و گفتگو تدارک دیده اند. هرمی که با جار و جنجال فراوان احداث شد ولی اکنون دیگر کسی نمی تواند لوور را بدون هرم شیشه ای آن تجسم کند.
در سال ١٩٨١ فرانسوآ میتران که به تازگی به سمت ریاست جمهوری فرانسه انتخاب شده بود، طرحی را برای رونق بخشیدن به موزۀ لوور پیشنهاد کرد که جنجال بر انگیزترین بخش آن همین ساخت هرمی بود که اکنون سمبل مدرنیسم و نوگرایی در میان علاقمندان به معماری و طراحی در سراسر جهان شده است.
فرانسوآ میتران در آن زمان تصمیم گرفت بدون برگزاری مناقصۀ طرح پیشنهادی یائو مینگ پی، آرشیتکت آمریکایی چینی تبار را پیاده کند.
یائو مینگ پی بر خلاف بسیاری از آرشیتکت ها و یا هنرمندان آن زمان که طرح هایی ارائه کرده بودند که فقط جنبۀ تزئینی داشت، به رئیس جمهور وقت فرانسه یاد آوری کرد که موزۀ لوور اشکال بزرگی دارد و آن هم نداشتن یک ورودی اصلی است برای پذیرایی از بازدید کنندگان.
آنگاه وی طرحی را بر مبنای ساخت یک ورودی اصلی در محوطۀ میانی باغ لوور ارائه داد که در آن یک هرم شیشه ای، محل ورود به حساب می آمد هم برای جلوگیری از اینکه ورودی حالت زیر زمینی پیدا کند و هم برای انتقال نور آفتاب به محوطۀ مرکزی ورودی اصلی.
سر انجام پس از فراز و نشیب های فراوان، هرم لوور در روز سی ام ماه مارس سال ١٩٨٩ رسمأ افتتاح گردید، هرمی که اکنون پس از لبخند ژوکوند و مجسمۀ ونوس میلو سومین اثری است که بازدید کنندگان خارجی برای دیدن آن به موزۀ لوور در پاریس می آیند.
    تصاویر:
  نمایی از هرم موزه لوور در شب
  نمایی از محوطه موزه لوور

برنادت سوبیرو (Maria-Bernada Sobirós) در ۷ ژانویه ۱۸۴۴ در روستای لورد در جنوب فرانسه به دنیا آمد. او مدعی شد بانویی مقدس را می‌بیند و با او گفتگو می‌كند. عده‌ای به او ایمان آورده و عده‌ای دیگر او را دروغگو خواندند ولی حرف‌های برنادت كه از طرف آن بانوی مقدس (احتمالا مریم مقدس) بیان می‌كرد، به همه مردم روی زمین پیامهای خوب زیستن را ابلاغ می‌نمود. برنادت در طول زندگیش معجزات بسیاری از جمله شفای بیماران لاعلاج انجام داد و سرانجام در ۱۶ آوریل ۱۸۷۹ در سن ۳۵ سالگی از دنیا رفت. ۵۵ سال بعد از مرگش از طرف کلیسا به عنوان قدیس حامی بیماران، خانواده و فقرا پذیرفته شد. پس از ۱۲۷ سال، مقامات بدن او را از كلیسایی كه وی در آنجا دفن شده بود بیرون آوردند و دیدند كه جنازه‌اش نپوسیده است و این محل امروزه زیارتگاه کاتولیک‌ها می‌باشد.
در سن چهارده سالگی برای اولین بار حالت شهود به او دست می دهد و طبق گفته خودش "یک خانم کوچک و جوان" را در تو رفتگی تخته سنگی می بیند. این تجربه ۱۸ بار دیگر برای او تکرار می شود. در دیدارهای بعدی عده ای از مردم هم با او می رفتند ولی گویا دیگران چیزی نمی دیدند. در همان مکان امروزه مجسمه ای از مریم مقدس قرار داده شده است. آن خانم جوان از برنادت می خواهد که به مدت ۱۵ روز به همان مکان برود. برنادت هیچگاه او را معرفی نکرد و تنها او را "خانم" صدا می کرد ولی مردم شهر گفتند که او مریم مقدس بوده است. در ۱۳ امین دیدار برنادت به مادرش می گوید که خانم به او گفته است: برو پیش کشیش ها و بگو در اینجا کلیسای کوچکی بنا کنند. بگذار دسته های مردم به اینجا بیایند. برنادت به همراه دو خاله خود نزد کشیش منطقه دومینیک پیرامال Dominique Peyramale می رود و خواهش خود را به اطلاع او می رساند. اما کشیش که به معجزه و شهود اعتقادی نداشته می گوید که این خانم باید هویت خود را آشکار کند. برنادت در دیدار بعدی این را به خانم می گوید اما او تنها کمی خم می شود و لبخند می زند. کشیش از برنادت می خواهد که باید ثابت کنی که این خانم واقعی است و برای این کار به او بگو معجزه ای انجام دهد که قابل دیدن باشد. بوته گل سرخ زیر فرورفتگی داخل کوه که خانم کوچک در آنجا ظاهر می شد در اواسط فوریه گل می دهد. در آخرین دیدار آن خانم به برنادت می گوید که از آب چشمه ای که در زیر سنگ جاری است بنوشد و از گیاهان اطراف بخورد. آنجا چشمه ای وجود نداشت. برنادت فکر می کند که شاید در زیر زمین چشمه ای باشد، با دستهایش خاک گل آلود را می کند و به آب بدمزه ای می رسد. پس از چندین بار تلاش آب تمیز تر می شود و از آن می نوشد و کمی هم از گیاهان اطراف می خورد. در حالی به میان مردم بر میگردد که صورتش گل آلود بود و اثری از چشمه ای که ادعایش را می کرد نبود و همین باعث دامن زدن به تهمت های مردم شد و گفتند که او دروغپرداز و فریبکار است. پس از چند روز چشمه ای در همان مکان جاری شد. به زودی اثرات شفا بخشی این چشمه مشخص شد. در طی ۱۴۵ سال ۶۷ شفای بدون توضیح به معنای آنکه که هیچ آزمایش علمی نتوانسته آن را توضیح دهد، ثبت شده است. آب این چشمه آزمایش شده و هیچ چیز خاصی جز مواد معدنی در آن یافت نشده است. برنادت خود معتقد بود که ایمان و دعا است که بیمار را شفا می دهد. او در کودکی به وبا دچار شد و بعدها از بیماری آسم رنج می برد. در طی یک حمله شدید آسم با نوشیدن آب چشمه بهبودی کامل پیدا کرد. اما بعدها برای شفای بیماری سل خود از این روش استفاده نکرد. تقاضای برنادت برای ساخت کلیسای کوچک در محل یاد شده باعث شد که تعداد زیادی کلیسا در شهر لوقد ساخته شود. تمام این کلیساها زیر نظر کلیسای کاتولیک روم هستند. سالانه نزدیک به ۵ میلیون زائر از این شهر دیدن می کنند. در فرانسه تنها پاریس هتل های بیشتری از شهر لورد دارد.
در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۹، بدن او پس از ۳۰ سال از قبر مرطوبش درآورده شد. هرچند صلیبی که در دست او بود و تسبیحش زنگ زده بودند، اما بدنش سالم مانده بود. بدنش را شستند، لباس مجدد بر تنش کردند و دوباره به خاک سپرده شد. بار دوم، در ۳ آوریل ۱۹۱۹، بدن او مجدداً از قبر درآورده شد. باز هم بدنش سالم مانده بود. در ۱۹۲۵، بدن او برای بار سوم از قبر درآورده شد. بدن او اکنون در کلیسای سنت برنادت در Nevers محل زیارت مؤمنان کاتولیک است. بدن او، با عمر نزدیک به ۱۳۰ سال، هنوز دست نخورده است.
    تصاویر:
  تصویر برنادت سوبیرو در کلیسا
  تصویری دیگر از برنادت سوبیرو

مهران كریمی ناصری به مدت ١٨ سال است كه در فرودگاه پاریس به تنهایی روزگار می‌گذراند و چون حاضر نشده برگه‌های اعطای پناهندگی از سوی دولت فرانسه را امضا كند، اجازه رفتن به هیچ جای دیگر را ندارد. خبرگزاری رویترز در گزارشی كه ارسال كرده، با اشاره به سرگذشت این ایرانی آواره كه در فرودگاه شارل دو گل به آلفرد مهران معروف است، می‌افزاید: حتی نمایش فیلم "ترمینال" در سینما‌های آمریكا نیز بر سرنوشت این فرد آواره تاثیری نگذاشته است. مهران می‌گوید: شاید من حالا مشهور شده باشم، اما زندگی من اصلا تغییر نكرده است. او با لبخندی می‌افزاید: من هنوز اینجا روی این نیمكت زندگی می‌كنم، نه در یک آپارتمان رویایی. زندگی ناصری تا كنون موضوع ده‌ها فیلم مستند قرار گرفته و پس از نمایش فیلم ترمینال نیز هر روزه خبرنگاران و افراد مختلفی به دیدار وی می‌روند. مسافران برای دیدن او درنگ می‌كنند و گاهی از او عكس می‌گیرند. حتی علاقه‌مندانی برایش نامه می‌نویسند روی این پاكت‌ها نیز این آدرس به چشم می‌خورد: آلفرد، ترمینال اول.
اما چه چیزی باعث شده تا این فرد ایرانی پایش به این فرودگاه كشیده شود و این همه سال را در اینجا بماند. این مسئله‌ای است كه هیچ كس به درستی نمی‌داند و تا كنون روایت‌های بسیاری از آن شنیده شده است. گفته می‌شود كه مهران كه اكنون ٥٩ سال دارد در دهه ١٩٧٠ در دانشگاه برادفورد در انگلستان تحصیل می‌كرده است. او در عین حال دانشجویی بوده كه در فعالیت‌ها و تظاهرات علیه شاه شركت داشته و برای همین پس از مراجعه به ایران در سال ١٩٧٦ به دلیل فعالیت‌هایش علیه رژیم از كشور اخراج می‌شود. زمانی كه او به انگلستان باز‌می‌گردد، دولت انگلیس از اعطای پناهندگی سیاسی به او خودداری می‌كند.
از آن پس ناصری در كسوت یک بی‌خانه‌مان سراسر اروپا را در سفری اودیسه‌وار زیر پا می‌گذارد و مدتی نیز به جرم مهاجرت غیر قانونی در زندان به سرمی‌برد. سرانجام در سال ١٩٩٩ مقامات فرانسوی با اعطای پناهندگی به او موافقت می‌كنند اما این در حالی است كه مهران از امضای این مدارک خودداری می‌كند، چرا كه معتقد است نامش سر آلفرد مهران است نه آن طور كه در مدارک ذكر شده: مهران كریمی ناصری. مهران از آن پس در فرودگاه می‌ماند و حق رفتن به جایی را هم ندارد. مسوولان فرانسوی و پلیس فرودگاه هم او را نادیده می‌گیرند. یكی از ماموران پلیس در فرودگاه می‌گوید: او مزاحم كسی نمی‌شود و برای كسی دردسر ایجاد نمی‌كند. ما هرگز با وی مشكلی نداشته‌ایم. در واقع حالا دیگر او برای ما حكم بخشی از این فرودگاه را دارد.
اما ظاهر مهران هیچ شباهتی به یک آواره ندارد. او مو‌هایش را مرتب شانه می‌كند و به سر و وضع خود می‌رسد و آرام و شمرده حرف می‌زند. با این همه اگر چه ١٨ سال اقامت در فرودگاه او را از لحاظ جسمی بیمار نساخته، اما به نظر می‌رسد او را از واقعیت‌های دنیای پیرامون دور ساخته است. فیلیپ بارگین مسئول مركز پزشكی فرودگاه كه از لحظه ورود مهران در سال ١٩٨٨ او را زیر نظر داشته می‌‌گوید: ممكن است نشانه‌های ظاهری آلفرد مثل یكی از ما باشد اما رفتار‌ها و عادات اوست كه متفاوت است. وی می‌افزاید: یك نكته جالب در مورد این شخص این است كه ما هیچ اطلاعات دقیقی از گذشته‌ و یا اطرافیانش نداریم و در این باره ناچاریم به آنچه خودش می‌گوید اعتماد كنیم. مهران اكنون برای حق ساختن فیلمی از سرگذشت خودش مبلغ ٣٠٠ هزار دلار از كمپانی دریم وركس سازنده فیلم ترمینال دریافت داشته است. اما او همچنان زندگی ساده‌ای دارد و مبلغ زیادی از این پول را خرج نكرده است. او با روزی چند یورو در روز، روزنامه، غذا و قهوه می‌خرد و شب‌ها كه ترمینال خلوت است در فرودگاه حمام می‌كند.
او هنوز فیلم ترمینال یا هیچ فیلم دیگری از اسپیلبرگ را ندیده است، چرا كه اصلا از فرودگاه بیرون نمی‌رود. اما بعید نیست در صورت تماشای این فیلم مایوس شود، چرا كه اسپیلبرگ تنها اندكی از سرنوشت مهران الهام گرفته است. در واقع قهرمان ترمینال، مهاجری از اروپای شرقی است كه در فرودگاهی در آمریكا سرگردان می‌شود و ماجرا‌های متفاوتی برای او اتفاق می‌افتد. این مهاجر همچنین عاشق مهمانداری (با بازی كاترین زیتا جونز) می‌شود. این در حالی است كه مهران به گفته خودش در این سال‌ها هرگز دوستی نداشته است. مهران در پاسخ به این سوال كه آیا قصد ندارد فرودگاه را ترک كند، می‌گوید: شاید روزی این كار را بكنم.
گاهی دلم برای رفتن به شهر، سینما و خرید تنگ می‌شود، اما اینجا برای من زندان نیست. من در اینجا بیكار نیستم و خسته هم نمی‌شوم، می‌خوانم و می‌نویسم. ناصری كه سوژه ده‌ها فیلم و نوشته بوده حالا می‌خواهد كتابی را در مورد سرگذشت زندگی خودش منتشر كند. او اگر چه در مورد ترك این فرودگاه مطمئن نیست اما هنوز دست از رویاهایش نكشیده است و در حالی كه از پنجره پشت نیمكت خود به به بیرون خیره شده می‌گوید: همه روزه پرواز‌های بسیاری این فرودگاه را به مقصد جاهای دیگر ترک می‌كنند. رفتن از اینجا نباید زیاد سخت باشد.
    تصاویر:
  مهران کریمی ناصری
  Sir Alfred Mehran
  تصویر کتاب زندگی مهران کریمی ناصری